Stary kościół

DAWNY KOŚCIÓŁ PARAFIALNY p.w. św. Andrzeja Apostoła. Parafia istniała co najmniej od pocz. w. XV. 1443 wzmiankowany drewniany kościół, spalony przez Tatarów 1624. Kolejny, drewniany zbudowany 1633 kosztem Anny z Kostków ze Sztemberku Ostrogskiej, przebudowany 1795 z przedłużeniem korpusu nawowego, rozebrany 1922. Obecny 1912-6 wg proj. Stanisława Majerskiego, architekta przemyskiego, z udziałem m.in. budowniczych z Łańcuta: Stanisława Cetnarskiego, Jana Pelca i Stanisława Ubermana, poświęcony 1927. Na skutek wad konstrukcyjnych wielokrotnie remontowany m.in. 1930, 1951, 1960. Opuszczony, przeznaczony w części do rozbiórki. Neogotycki, orientowany. Murowany z cegły, nie tynkowany z wyjątkiem detalu i skarp. Trójnawowy, halowy. Korpus czteroprzęsłowy z transeptem i wieżą od zach., prezbiterium trójprzęsłowe, zamknięte trójbocznie, z zakrystią od pd. i składzikiem od pn. Sklepienia krzyżowo-żebrowe, w kruchcie krzyżowe. Nawy boczne otwarte do głównej ostrołukowymi arkadami wspartymi na czworobocznych filarach o ściętych narożach. W przyziemiu wieży kruchta, nad nią chór muzyczny wsparty na filarach, otwarty do nawy ostrołukową arkadą. Okna ostrołukowe. Elewacje ze skarpami jednouskokowymi. W elewacji frontowej wysunięta przed lico kwadratowa, czterokondygnacjowa wieża, na osi portal ostrołukowy, powyżej koliste okno, w trzeciej kondygnacji okno ostrołukowe, w czwartej prostokątne otwory dzwonne. Dachy dwuspadowe kryte blachą, nad transeptem dachówką, na wieży hełm ostrosłupowy, na skrzyżowaniu naw sygnaturka. – Ołtarz główny barokowy, ok. 1700, silnie przekształcony z użyciem nowych elementów, kolumnowy w formie edikuli na wysokim cokole, z prymitywnymi rzeźbami śś. Stanisława i Wojciecha bpów; tabernakulum rokokowe 3. ćw. w. XVIII, z użyciem wcześniejszych elementów 1. poł. w. XVII. Ołtarze boczne: 1. w zamknięciu nawy pd., dawny główny, neomanierystyczny, z użyciem starszych elementów, m.in. uszaków, w których Drzewo Jessego ok. 1620-30, w zwieńczeniu rzeźby aniołów; 2. w zamknięciu nawy pn., neobarokowy, zapewne pocz. w. XX, z użyciem elementów dawniejszych z ok. 1620-30. Ambona, prospekt organowy i balustrada prezbiterium eklektyczne z pocz. w. XX. W oknach witraże firmy Stanisław Gabriel Żeleński z Krakowa, pocz. w. XX. Dzwon barokowy 1710.

Źródło: Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. III: województwo rzeszowskie, z. 5: Łańcut i okolice, Warszawa 1995, s. 98-101.